قلب یک فرشته

به روی آوردن دنیا خوشنود نگردد و از رفتن آن اندوهگین نشود . همت بلند دارد ، به عادات بد خو نكند. لغزش را تكرار نكند، تا نپرسند نگوید و چون گوید كم و سنجیده گوید، كردارش گواه گفتارش باشد، از تدبیر زندگانی فروگذار نكند ، از فریب و دورویی و دروغ بر كنار باشد و خود را بزرگ نشمارد و دیگران را پست نبیند. كسی را سرزنش نكند، با مردم نستیزد ، و با زنان كم نشیند ولی به آنها مهربان باشد و دلشان خوش دارد، دل همسایه را بدست آرد، صدا را بلند نكند ، سخن چینی نزد كسان ننماید و در اصلاح كوشد. در حكم از درستی نگذرد و ستم روا ندارد، در خنده پرده حیا ندرد، دركارها شتاب نكند و نام مردم به بدی نبرد. حفظ الغیب همه نماید، ‌دشنام ندهد ، دوست دانا گزیند و از یار بد بپرهیزد. یاور ستم زدگان و یار آوارگان و ناتوانان باشد ، با درویشان نشیند و خوشنودی مردم را بر خوشنودی خدا نگزیند.  به مال و جان و اندام در همراهی كوتاهی نكند ، او را كه خواندند بپذیرد ، بر دوستان به دیدار سلام كند ، در كار مشورت نماید ، در مشورت خیانت نكند ، رشوت نگیرد ، گرچه حق الزحمه و حق الجعاله كه ناروا نیست ستاند و اگرچه دقت در این مضامین با سنجیدن خود و كردارمان ناامیدی آورد ولی كرم خدا بی پایان و فضلش فراوان ست ، نباید دست از طلب داشت و آنچه به تمام نتوان دریافت همه اش را نتوان گذاشت :

« گرچه وصالش نه بكوشش دهند / در طلبش آنچه توانی بكوش »

باید كوشید و این صفات را میزان ساخته كردار را بر آن سنجید و خود را گناهكار و تبه روزگار دیده با نیاز از درگاه بی نیاز پوزش خواست :

« بنده همان به كه ز تقصیر خویش / عذر به درگاه خدا آورد

ورنه سزاوار خداوندیش / كس نتواند كه بجا آورد ... »

امید است که خداوند جهان، عنایتی را که با خاصان، اولیاء و پاکان خود داشته نصیب ما هم بکند و درهای رحمتش را به روی ما بگشاید. والسلام ...