خوب شب اربعین حسینی هست و تر جیح میدم که چیزی نگم
فقط قطعه ای از دکتر علی شریعتی و یا حـسـیـن
*****************************************
تو ای حسین !
با تو چه بگویم ؟
" شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هائل "
و تو ای چراغ راه ، ای کشتی رهایی
ای خونی که از آن نقطه ی صحرا ،
جاودان می تپی و می جوشی ،
و در بستر زمان جاری هستی ،
و بر نسل ها می گذری،
و هر زمین حاصل خیزی را سیراب خون می کنی ،
و هر بذر شایسته را در زیر خاک می شکافی و می شکوفانی ،
و هر نهال تشنه ای را به برگ و بار حیات و خرمی می نشانی ،
ای آموزگار بزرگ شهادت !
برقی از آن نور را
بر این شبستان سیاه و نومید ما بیفکن !
قطره ای از آن خون را
در بستر خشکیده و نیم مرده ی ما جاری ساز !
و تفی از آتش آن صحرای آتش خیز را
به ان زمستان سرد و فسرده ی ما ببخش !
ای که " مرگ سرخ " را برگزیدی
تا عاشقانت را از " مرگ سیاه " برهانی ،
تا با هر قطره ی خونت ،
ملتی را حیات بخشی و تاریخی را به تپش آری
و کالبد مرده و فسرده عصری را گرم کنی ،
و بدان جوشش و خروش زندگی و عشق و امید دهی !
ایمان ما ، ملت ما ، تاریخ فردای ما ، کالبد زمان ما ،
" به تو و خون تو محتاج است "
*****************************************
تا عشق ........... یا حق ...
به نام معشوق حقیقی.