به نام مقام متعال

 

****************************************

نه غذایی دارم ، نه پناهی ! بی خانمانم

همسر و فرزندی ندارم که در خانه منتظرم باشد،

اما کسی از من غنی تر نیست ،

زیرا از عشق و شادی برخوردارم.

من خدا را دارم ، لطـف و عشق " او "

مرا لبریز می کند.

بیا فقر ، بیا درد !

وقتی خدا شهریار قلب من است ،

هیچ گزندی به من نمیرسد .

همه چیز می گذرد.

مانند رویا می آیند و میروند.

من در شادی بی مرگی ساکن هستم ، وترسی ندارم

زیرا که در " او " ساکنم

و سایه ی جاودانه ی " او " بر روح من حکمفرماست.

****************************************

 

عشقتان فروزان و دلتان پر مهر

تا مجالی دیگر بدرود ...